U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

 

Voor bijlages zie boven onder hoofdstuknaam

 

HETZIJ OPGEMERKT DAT ALLE VIDEO'S, EN/OF FOTO'S, TENZIJ ANDERS VERMELD, DIE VANUIT  

 

YouTube     OF  GELINKT ZIJN  EN HUN DERHALVE, IN ZIJN GEHEEL, VERANTWOORDELIJK ZIJN. 

 

OM PRIVACY REDEN ZIJN ER, ZOVEEL ALS MOGELIJK IS, GEEN NAMEN GENOEMD, EN ALLEEN INITALEN GEPLAATS. 

 

(Op uitdrukkelijk verzoek van mijn vrouw en zoon heb ik geen foto's of dergelijke van haar en hem op mijn biografie geplaatst.)

 

TANZANIA


Ik kreeg eens een uitnodiging van de Tanzaniaanse  Ambassade in Ameristraat(?) 1 te ’s-Gravenhage of ik bij hun langs wilde komen, aangezien ik ondersteuning, vond ikzelf, nodig had voor mijn slechte beheersing van de Engelse taal, kreeg ik ondersteuning door Geert van O., exportconsulent van de KvK, voor allereerst we naar de Ambassade gingen brachten we eerst een bezoek aan de landendeskundige van Tanzania bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken in Den Haag, door de mist kwamen we veel later aan als afgesproken en de GSM bestond nog niet, dus we konden de persoon helaas niet mededelen dat we verlaat aankwamen, toen we op hem afdeling kwam hij en zei, op het ogenblik moet ik nog even een gebakje nuttige, we hebben een jarige, als het zover is hoort u het wel (??).


Toen we op een bankje zaten in de gang zei Geert, Ger mijn hele lichaam schreeuwt om koffie, ik zei dan zoeken we toch even, komt er een spontane juffrouw voorbij waar aan vraag, kunnen we hier ergens aan koffie komen?, zei ze kom maar even mee, ze bracht ons naar een soort kantine en vroeg aan de kantinemedewerkster, wil even aan deze twee heren koffie geven, zei die kantine juf, neen die krijgen geen koffie, pff, maar die heren komen van ver en die krijgen geen koffie, het meisje wat ons begeleid had naar de kantine wilde het liefst door de grond zakken, ze schaamde zich een ongeluk, aan een kantinetafel zat een huisschilder met zijn voeten om de tafel liggend en hij stond op, gaf de kantine juf twee bonnen en zei op een nogal commanderende toon “hier heb je de bonnen en je geeft nu deze mannen de koffie !!


Later was de landendeskundige van Tanzania bereid ons te woord te staan, hij vertelde dat Nederland een project klaar had staan van kroonkurkenfabriek (??) maar de Tanzaniaanse regering onder leiding van Nyerere, de President, moest Tanzania hun munt, Tanzaniaanse shilling eerst naar de waarde brengen die het marktconform waard was, dus flink devalueren, hij liet mijn de documenten van het project zien, daar zag ik bepaalde getallen staan en ik vroeg hem wat die getallen inhielden, hij zei, eigenlijk had je die niet mogen zien, maar die verwijzen naar bedrijven in de ABC voor handel en industrie, toen wist ik gelijk dat ik alleen maar met mijn advertenties in die uitgave moest staan, uiteraard de exportuitgave, daarna gingen we naar de Ambassade, toen we de straat in wilde rijden bleek vanuit de richting waar wij vandaan kwamen we de straat niet in mochten rijden, het was een eenrichtingsverkeer dus moesten we omrijden, een blokje om, toen we de dwarsstraat naar de straat waar de Ambassade gevestigd was werden we door een motorpolitie tot stoppen gedwongen, er stond nog een auto voor ons, na een korte tijd reed de motorpolitie weer weg en de auto voor ons reed de straat in, en wij dus ook, toen wij bij de bewuste straat waren gearriveerd moest ik in een parkeervak insteken, toen ik in mijn rechterbuitenspiegel keek zei ik tegen Geert, nou die keer dat ik hier kom hoeven ze dit nu ook weer niet te doen, hij vroeg wat te doen, ik zei kijk maar eens om, wat bleek, Koningin Beatrix kwam eraan in een rijtuig meteen harmonie voorop en politie te paard etc., Geert schoot in zijn lach, wat bleek dit was de dag dat de Koningin de Geloofsbrieven van nieuwe Ambassadeurs in ontvangst nam, daarom mochten wij die straat inrijden.


Toen we het Ambassadegebouw binnen gingen, we hadden hun al gewaarschuwd dat we, vanwege de mist, later kwamen, stond de contactpersoon al op ons te wachten, ik zei wat is de bedoeling, hij de Ambassadeur wilt u zelf spreken, nu had ik nagedacht waarom willen ze zo nodig met mijn een gesprek, ik dacht dat ze aan mijn zouden vragen of ik Tanzania wilden gaan promoten in” Den Haag” (?) en dat bleek ook te zijn, aangezien ik daar natuurlijk totaal geen mogelijk toe had dacht ik dan schuif ik Geert naar hem toe, deze ging namelijk met de VUT, en ik dacht dat hij dan in zijn vrije tijd wel een adviesbureau ging beginnen, niet dus, Geert vertelde me later dat het stomste was wat hij vergeten had dat te doen, na dat gesprek met de Ambassadeur vroeg de persoon die met mij contact had gehad, de tweede man van de Ambassade, mag ik jullie in een restaurant iets te eten aanbieden, ik zei gaarne, wilt u zo vriendelijk zijn om mee te gaan, dus wij stapte in de auto en gingen naar een 5* hotel-restaurant, zei Geert tegen mij, Ger dit heb ik nog nooit meegemaakt, dat wij door hun uitgenodigd worden, wij weten niet hoe voorzichtig wij moeten zijn om HUN uit te nodigen voor mee uit eten, maar neem niet iets wat duur is, het is maar een arm land, toen vroeg ik aan hem, heb je die Mercedes 500 zien staan voor de deur van de Ambassade?,

 

toen we zaten te eten stelde de gastheer:

wij moeten eigenlijk weer de blanke terug in ons land, uiteraard niet als kolonisator maar als organisators (managers) dat zit namelijk niet in onze genen, alle Afrikaanse landen die zelfstanding zijn geworden, zijn allemaal zo goed als failliet, wij als Tanzania waren eerst de “graanschuur” van Afrika, nu moeten we zelf levensbehoeftes, zoals groente en fruit importeren, op het moment dat wij zelfstandig werden gingen alle stammen weer bij elkaar wonen en zelf groenten en fruit verbouwen,

maar wij wisten niet dat het ongeveer 5 jaar duurt voor een plantage voldoende “opgetuigd” is,

 

en nu kan wel de eerste generatie wel de schuld bij de blanken neer leggen maar niet meer de derde generatie, ik dacht “dit moeten de geitenwollensokken eens horen, dan schieten de veters uit hun sandalen”

 

later toen ik lid was van de WAVA (Nederlands)(WestAfrikaanseVerschepersAssociatie, dit was een associatie die opgericht was in +/- 1960 door Philips, AKZO, Unilever en dergelijke om elkaar te adviseren aangaande “verscheping” en de daarbij mogelijke moeilijkheden, dit was een zeer selecte groep, en ik weet nog steeds niet hoe ik daar lid van ben geworden, maar de tekst en wetenswaardigheden was voor de geitenwollensokken types ook om hetzelfde effect te verkrijgen bij hun, maar ja toen ik een keer bij een bijeenkomst was van de Brabantse Export Sociëteit en een Arabische persoon vertelde wanneer je smeergeld betaalde in een Arabisch land, wat uiteraard gebeurde stelde hij, moest je dat nooit zelf doen, of iemand van je bedrijf maar een niet naar je bedrijf traceerbare persoon, stond er een functionaris van de EVD (Economische Voorlichting Dienst) op en zei dat zoiets niet gebeurde in die landen (?!?), terwijl veel later tijdens een belastingcontrole de inspecteur me vroeg, betaald u smeergeld, toen ik dat ontkennend beantwoorden vroeg hij, weet u dat wij dit toestaan?, ik zei ja, tot tienduizend gulden. Afhankelijk van de grootte/waarde van het project !!, gelijktijdig kreeg ik contact met een bedrijf in Abu Dhabi een van de Verenigde Emiraten, dit bedrijf verzocht me om langs te komen voor besprekingen aangaande projecten, Dhr. van de B. directeur/eigenaar van BOSTA was bij mijn op visite en hij beloofde mijn te ondersteunen, want ik vond dat “ mijn Engels” niet goed genoeg was en vroeg aan Jos van H., de exportconsulent van de KvK om o.a. daarvoor met mee te gaan, de B. betaalde de extra kosten in deze, extra vlucht/verblijf en verteerkosten, Jos van H. haalde wel een, door hemzelf goed doordacht, plan naar voren, ik moest een brief opstellen en ondertekenen, mocht er iets met mijn gebeuren ik hem machtig om voor mij te onderhandelen en beslissen, (dus in feiten droeg ik dan alle macht over, dit had ik later pas in de gaten,???), Jos en ik, zijn daar naar toe gevlogen en toen we aankwamen des ‘s-nachts kwamen we erachter dat we op de datum verkeken hadden, mijn vrouw had me al gewaarschuwd, we hadden een fles Whisky Johnny Walker bij ons, echt niet bang als je naar een Islamitisch land gaat, maar de douane keek naar de fles en liet hem weer in de tas terug zakken, maar door de dag verwisseling waren onze afspraken natuurlijk de mist in gegaan, o.a. met de zaakgelastigde van Nederland daar, we gingen het hotel in Holiday-Inn 

in het kantoor van de agent, Mr. Peter H., ontmoette ik Ashok L., het gesprek werd gevoerd tussen Vince, Ashok en Peter, op een gegeven moment stelde Ashok dat hij zijn commissie vooraf betaald wilden hebben, toen pas bemoeide ik me ermee en zei tegen Ashok, jij krijgt pas je commissie als ik mijn laatste penny hebt ontvangen, daar is Ashok later diverse malen op teruggekomen, hij zei, jij kon zogenaamd geen Engels, maar toen het op geld aankwam sprak je je woordje goed mee. De plaats waar Peter H. zijn kantoor stond was .Newark on Trent, een heel mooie plaats met veel vakwerkhuizen, ik ging ‘s-avonds naar de bar er stond een kruk daar zat een jonge knaap op, ik was zelf pas 44 jaar jong, en hij stond erop dat ik op die kruk ging zitten, later kwam er een artiest aan met een ingelijste pentekening van gebouwen in vakwerk gebouwd van de stad, hij gaf hem aan die knul en die gaf hem aan mij, die “knul” bleek de burgemeester van Newark on Trent te zijn,


 Vince vertelde me dat hij de jongste burgemeester van de Wereld was, dus een hele eer, achter op de tekening was een brief gezet, daar vroeg men om een donatie te doen, dit heb ik echt niet gelezen, maar desalniettemin vond ik het toch een eer om mijn bedrijf zo groot aan te zien.

Na deze opdracht kwamen er diverse opdrachten via Ashok, voor ongeveer £ 1.145.825,00, voor USD 125,178.00 Tools vanuit Zweden via Rotterdam naar Dar es Salaam, hier in Rotterdam moest de vracht omgelabeld naar HTB-v/d Hurk Technische Bedrijven, en een Offsetpers vanuit Rotterdam voor Dfl. 390.000,00 verder nog diverse andere goederen zoals, Anchor Chains, Dental Equipment, Surgical Equipment etc.

Op een gegeven moment vroeg Ashok of ik voor hem niet kon regelen dat hij de alleen-vertegenwoordiging voor Ahlmann  Loaders kon bemachtigen, ik een afspraak gemaakt met de exportmanager van Ahlmann in Rendsburg Duitsland, ik zou Ashok om 10:00uur op vliegveld Hamburg oppikken,  te laat in Hamburg zouden zijn, ik was een uur te vroeg, 9:00uur dus, na twee uur gewacht te hebben op Ashok, en ik naar huis belde of mijn vrouw iets gehoord had van Ashok, GSM telefoontoestellen bestonden toen nog niet, zei mijn vrouw dat Ashok gebeld had dat hij Duitsland niet in mocht, het Schengen akkoord was toen nog niet aanwezig, dus ik doorgereden naar Rendsdorp, ongeveer 10 Km onder de Deense grens, toen door de exportmanager ontvangen, na eerst een inleidend gesprek gehad te hebben, stelde hij voor om het fabriek te bezichtigen, na had ik alleen mijn schrijfmap meegenomen, normaal nam ik mijn koffer mee, en deed deze dan op slot, maar dat ging nu dus niet pech. We hebben een afsluitend gesprek gemaakt en een vertegenwoordiging contract voor Ashok. Toen weer terug.


Later heb ik nog op verzoek van Ashok Hyundai Heavy Industries Co. Ltd. Korea via fax en telefoon een vertegenwoordigingsovereenkomst voor Ashok geregeld.

Toen kreeg ik een mededeling dat Tanzania een lenig kreeg, t.b.v. de infrastructuur, van USD 850,000,000.00, ik dacht “daar gaat het gebeuren” ik stuurde deze door naar Ashok met het briefhoofd van HTB natuurlijk, deze ging naar de Minister of Works, Ashok verzocht mij om een Nederlands wegenaannemersbedrijf te gaan zoeken waar wij dan agent van konden zijn, zogezegd zo gedaan, allereerst naar H. Wegenbouwbedrijf hier in Rosmalen, ik kreeg contact met de heer R., niet moeilijk te onthouden, onze hond, Don, was een Rottweiler, een gesprek gehad omtrent dit, hij stelde, ik kom er nog wel op terug, later kreeg ik per fax een kopie van een telex die ze rechtstreeks naar het Ministry of Works in Tanzania hadden gestuurd, ik belde die R. en zei hem dat we dat niet hadden afgesproken, hij zei, och mijnheer van den Hurk, wij als Heijmans hebben daar al werkzaamheden verricht dus wij hebben u niet nodig denk ik, ik zei, ik bel je nog wel, toen ben ik naar Tanzania gegaan, ik belde die R. en zei dat ik naar toe ging, hij zei succes, toen ik in Tanzania aankwam ging ik met Tanzania naar diverse ministeries en ook naar de Minister of Works zijn huis,

 

wat ik toen mee maakte, absoluut ongelofelijk, hij woonde in een enorm groot huis met een omheining eromheen en voor de omheining soldaten als wacht, we kwamen in een groten kamer en wachten op de minister, na een tijdje kwam hij vanuit de tuindeur, met alleen een handdoek om zijn middel(?!?), hij zei, sorry maar mijn douche in het huis is stuk, heb ik me maar in het gastenverblijf gedoucht, hij gaf me een hand en zei, Gerry from Holland, ik zei yes, I’m so back, We hebben daarna een leuk gesprek gehad, en op een gegeven moment vroeg de Minister aan mijn, Gerry can I offer you a beer(?!?), ik zei, please, hij ging weg en kwam terug met een flesje bier, hij opende het zelf en schonk het voor mij een in glas, ik dacht dit moeten ze eens zien bij ons, als bij ons sommige een treetje hoger staan dan voelen ze zich ik weet al niet wat, verder in het gesprek zag hij dat ik nogal transpireerde, a} je spreekt niet elke dag met een minister, b} er was geen airconditioning, hij riep iets in het Swahili toen kwamen zijn zonen aanzetten met een kabelhaspel en een staafventilator die hij voor mij neer en aan zetten. De minister vertelde me dat hij door mijn fax 4 weken eerder wist dat ze de lening kregen, zodoende kon hij mensen op een positie zetten wat anders niet gelukt was.

 

 

Ashok had voor mij een Safari geregeld, hijzelf moest weg, toen ik ’s-Avonds mijn vrouw aan de telefoon had zei, die is morgen terug, en dat klopte, ik heb een singletticket gekocht bij Swiss/Air voor USD 975,00 en naar huis gevlogen


4 weken eerder wist dat ze de lening kregen, zodoende kon hij mensen op een positie zetten wat anders niet gelukt was.

 
 Toen ik weer terug was belde ik die heer R. om het een en ander mede te delen, hij zei tegen mijn, zeg het maar gauw want ik mijn jas al in mijn hand, want ik moet snel weg, ik zei tegen hem, mijnheer R., ik ben bij de Minister of Works thuis geweest, ik moet eerlijk zeggen dat ik dit ook niet van de tevoren wist, toen zei hij tegen mij, moment even mijnheer van den Hurk, dan ga ik even zitten, en wat hebben jullie dan besproken?, ik zei tegen hem, ik tegen de minister gezegd, naar aanleiding van de gesprekken tussen ons, dat de Firma H. totaal geen interesse had om nog enige werkzaamheden te verrichten in Tanzania, maar mijnheer van den Hurk, dat hebben wij niet gezegd, maar hadden niet in de gaten dat u zo’n ingangen had, ik zei, mijnheer R., ik heb het niet gezegd, maar ik had het kunnen zeggen, blaas niet gelijk al zo hoog van de toren, later ook nog andere bedrijven en een kantoor en bedrijf Belcourt in England

 benaderd zoals K. uit Friesland, de bewuste gaspijpenlegger, maar in Tanzania ging men met het door de WorldBank toegezegde geld zo aan het rotzooien dat de WorldBank de `knip` dichthield en geen cent meer naar Tanzania toe stuurde, mijn laatste rekening die nog open stond is direct betaald door de WorldBank, en toen was het dus over en uit voor wat betreft Tanzania. 
 
Velden gemarkeerd met * zijn vereist.