U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Voor bijlages zie boven onder hoofdstuknaam

HETZIJ OPGEMERKT DAT ALLE VIDEO'S, EN/OF FOTO'S, TENZIJ ANDERS VERMELD, DIE VANUIT  

YouTube     OF  GELINKED ZIJN  EN HUN DERHALVE, IN ZIJN GEHEEL, VERANTWOORDELIJK ZIJN. 
OM PRIVACY REDEN ZIJN ER, ZOVEEL ALS MOGELIJK IS, GEEN NAMEN GENOEMD, EN ALLEEN INITALEN GEPLAATS. 




mijn vrouw's kostschoolvriendin waar we al die tijd vrienden mee zijn gebleven die had diverse "kwalen" onder haar leden, o.a.: suiker, (een been was al afgezet), slechte nieren, (ze had een "spoelmachine" thuis), reuma aan haar hartspier, Henri, haar man stelde: behalve griep, de rest heeft ze, in februari 2006 bleek dat ze kanker aan haar alvleesklier had, nam ze de beslissing om euthanasie toe te laten passen, "het was genoeg zo" toen zijn we naar haar gegaan op een zondag, terwijl de maandag erop de euthanasie zou plaats vinden, zei ze tegen mij Ger vertel me nog een paar goede moppen zodat ik nog gelachen heb voor ik er morgen niet meer ben, geloof me, niet een mop komt naar boven, toen zei haar zus, Ger en deze dan....., ik heb er daarna diverse verteld ??!??, toen ik haar een hand en een kus als afscheid gaf zei ze tegen mijn, Ger als het nodig is, jij vangt Henri wel op hè, ja natuurlijk, bleek later niet nodig te zijn geweest, we hebben met Henri daarna nog even contact gehad, en heeft hij zijn eigen plan getrokken.

=================================


Toen we in de Baken woonden hebben wij bij de Charles en Lies  van der L. een aquarium gekocht, daarna zijn we kennissen/vrienden gebleven, na een aantal jaren bleek Charles een leveraandoening te hebben, zijn lever was wel goed, maar "pasten" niet in zijn lichaam, ze hebben hem jaren in het ziekenhuis van het kasje naar de muur gestuurd, "het zal wel tussen je oren zitten" het standaard gezegde als ze niet weten wat het feitelijk is, maar door inlichtingen verkregen van zijn oudoom kwamen ze erachter wat het was, een overerf baren leveraandoening, toen hebben ze later bij Charles in Groningen een levertransplantatie toegepast, maar ja te laat, op hetzelfde moment lag een kennis van ons Sjaan en Willie ook in dat ziekenhuis voor een levertransplantatie, na drie jaar is deze man overleden, maar Charles die stierf millimeter bij millimeter af, en is op een voorbeeldige wijze door Lies thuis verzorgd, maar hij werd steeds meer immobiel en daardoor was het voor Lies zeer zwaar om dit op te brengen, maar geweldig, heel veel mensen kunnen aan haar een voorbeeld nemen, verder kon je ook zien wat we "verwend zijn" qua verzorging mogelijkheden thuis, ze hebben heel veel hulpmiddelen en ander equipment aangereikt gekregen van de gemeente e.d., op een gegeven moment waren mijn vrouw en ik op een vlooienmarkt op Noord, toen kregen we een telefoontje, Ome Ger komen jullie a.u.b. ons Pap heeft een hartstilstand gekregen, dus wij met een noodgang naar het ziekenhuis, daar hebben ze hem gereanimeerd en later een pacemaker ingeplant, Charles zij later als me hoofd het opgeeft laat ik de stekker eruit trekken, ik heb van hem onderstaand schildje gekregen:
toen in mei 2008 het "op was" heeft Charles met Lies en kinderen samen de beslissing genomen voor het laten toepassen van euthanasie, Charles is naar het ziekenhuis gegaan, heeft een speciale kamer toegewezen gekregen waar de hele dag mensen in en uit konden lopen om afscheid van Charles te nemen toen ik hem een hand en een kus gaf als afscheid zei hij: Gerrie, bedankt dat ik al die jaren jouw vriend heb mogen zijn, daarna ben ik weken van slag geweest
=============================


Ik kreeg een uitnodiging van de echtgenoot van de Ambassadrice van Zuid-Afrika hier in 's-Gravenhage, mijn vrouw en ik zijn daar naartoe gereden, het ging om eventueel in Zuid-Afrika het communicatie  systeem C2000 te leveren en op te zetten t.b.v. de Wereldkampioenschappen voetbal 2010, en de echtgenoot van de Ambassadrice wilde hiervoor zich inzetten, na met elkaar gesproken hebben op hun residentie, zouden we daarna naar Jan en Nora H. gaan in Zoeterwoude-Dorp, (deze mensen kennen wij nog van toen wij in Leiden woonden, Jan werkte ook bij Gebr. van Heesewijk, wij hebben altijd contact gehouden, toen wij hun vertelde over het overlijden van Patricia lag Nora in het ziekenhuis en heeft Jan ze uit het ziekenhuis gehaald, om ook afscheid te kunnen nemen van Patricia, of de artsen dat goed vonden of niet), we hadden hun gebeld dat we zouden komen, maar om een of andere reden heb ik tijdens het rijden "dwars gelegen" om een file te ontwijken, nu het ging helemaal verkeerd en dan ook echt verkeerd, na een uur te lang gereden te hebben zei mijn vrouw we gaan niet meer naar Jan en Nora,

ik zei we gaan wel, normaal was ik er mee akkoord gegaan, maar nu niet, ik werd gewoon gedwongen om naar Jan en Nora te gaan, toen we daar aankwamen, werd het duidelijk, Jan moest de volgende dag naar het ziekenhuis voor uitslag van een biopsie die ze bij hem hadden gedaan aangaande zijn longen, het zag er niet goed uit, de volgende dag belde Jan en zei dat hij opgegeven was, met longkanker, nu snapte ik die dwang een dag ervoor, we zijn nog een paar keer naar 's-Gravenhage en dus naar Jan en Nora gegaan, het was niet best, op een gegeven moment streek ik over zijn arm en Jan begon te huilen, dus wij allen daarna, op een gegeven moment zei mijn vrouw na een bezoek aan Jan en Nora, we gaan niet meer terug, ik wil hem zo onthouden hoe hij er nu uitziet, op een gegeven moment werden we gebeld door hun oudste zoon Ronald, en zei Papa vraagt of jullie willen komen, natuurlijk zeiden wij, we komen nu gelijk, en we stapten in onze auto en gingen naar Zoeterwoude, thuis zei een zoon tegen Jan Papa onze Peter en Ome Ger en Tante mijn vrouw komen er aan, zei Jan o.k. dan kan ik nu dood gaan, toen we daar aankwamen kon Jan ons nog net groeten met zijn hand opstekend, bleken er alleen Nora, zijn kinderen, schoondochters,  


wij aanwezig te zijn, er was niemand van Jan en Nora's familie gevraagd en aanwezig.
Ik zat om een uur of acht met zijn schoondochter bij het bed van Jan en toe zei zijn schoondochter, Ger ik denk dat hij nu dood is, ik zei Jan, hij gaf een zucht, en was Jan dood, later kwam een arts als lijkschouwer om zijn dood te bevestigen en te registreren, deze klungel had een fel gebloemde/gekleurde Bermuda broek aan, schandelijk, op mijn vrouw's advies wij zijn daar blijven slapen om Nora op te vangen, en toen heb ik gezegd, als je mensen tekort komt om Jan zijn kist te dragen, draag ik wel mee, we zijn naar zijn crematie gegaan, toen we daar waren wilde de ingang in voor Familie, zei mijn vrouw, Ger wij zijn maar kennissen, maar ik dacht, gezien wij als enige bij zijn overlijden mochten zijn?, toen kwam een zoon in paniek naar ons toe, ze waren bang dat wij niet gekomen waren, ze hadden ons inderdaad bij de Familiekamer verwacht, toen heb ik de kist meegedragen, en dat viel me heel zwaar, na Patricia's overlijden zijn dit soort "bewegingen" toch wel geestelijk moeilijk.

====================================


Op de Klokkenlaan hadden we een buurvrouw/meisje 39 jaar jong, Henriette, die heb ik nogal eens geholpen, haar man was een zak, deed nooit iets in en aan het huishouden, in de trappenhal, wij woonde op de 4e verdieping, stond een gebruikte vaatwasmachine, die was van hun, ik vroeg aan hem, wat doe je ermee? zei ik weet het nog niet, ik zei tegen Henriette, als je er niets mee doet, willen wij hem wel, gratis natuurlijk, zei ze later tegen hem, zeg maar tegen Ger dat hun hem kunnen hebben, jij doet er toch geen flikker mee, zei hij, Ger je mag die vaatwasser hebben??!, binnen een half uur hadden wij een werkende vaatwasser in onze "bijkeuken" later tijdens onze verhuizing naar de Westenburgerweg heeft hij hem nog mee helpen sjouwen, op en gegeven moment kreeg Henriette problemen met haar lever, mijn vrouw had een fiets van haar geleend en vroeg of ik die even terug wilde geven, ik belde aan, Henriette maakte open, en ik schrok me "te pletter"  ik heb nog nooit iemand zo geel gezien over haar hele lichaam, ze had een nachthemd aan, zelfs het wit van haar ogen waren geel, ik riep mijn vrouw zodat mijn vrouw het ook kon zien, Henriette is die week opgenomen in het ziekenhuis en wij gingen die week op donderdag naar haar toe, toen wij op die afdeling kwamen stonden ze al te huilen bij de deur van de kamer waar ze in lag, haar man zei, het is afgelopen, ze krijgt dadelijk een spuitje om actieve euthanasie toe te passen, ik vroeg of we nog even naar binnen mochten, dat vonden ze goed, Henriette lag in een foetus houding van de pijn, toen ze ons hoorde wilden ze nog gaan zitten, ik zei blijf liggen Henriette, toen zei ze, heel moeizaam, bedankt dat ge onze buren bent geweest, en met haar laatste krachtinspanning, zei ze nog haperend, Ger.
===============================  


Op dezelfde verdieping belde eens een bewoner, een oude vrouw die heel slechtziende was, en vroeg of ik even bij haar wilde langs wilde komen, ik vroeg waar precies, nu twee deuren verder, toen ik bij haar was bleek het een echte dame te zijn, ze vroeg me of ik de sleutel van haar voordeur wilde meenemen, en dat ze mij kon bellen als er iets was met haar, gevallen of zo, ik had al een sleutel van een ander oude vrouw van de eerste verdieping hiervoor, dus ik zei o.k. geef maar mee, en inderdaad soms was ze wel eens gevallen en dan hielp ik die vrouwen om ze weer "overeind te krijgen" op een gegeven moment belde de dochter van de vrouw op dezelfde verdieping of ik naar haar moeder wilde gaan kijken, ze vertrouwde het niet, ik ging er naar toe en er was al iemand van thuiszorg, ik keek naar die oude vrouw en zei tegen de vrouw van thuiszorg, laat ze maar naar het ziekenhuis brengen, want volgens mij heeft ze een beroerte gehad, die vrouw van thuiszorg keek me raar aan en ik zei doe dat nu maar, dan bel ik wel haar dochter, zo gezegd zo gedaan, ik belde haar dochter en zei haar dat ik dacht dat haar moeder een beroerte had gehad, en dat we de ambulance al hadden gebeld om haar moeder naar het ziekenhuis te brengen, ik heb die dochter geadviseerd niet te snel te rijden, ze moest uit Apeldoorn komen, dagen later heb ik bij die vrouw in het ziekenhuis bezocht, ze zat op de gang in een rolstoel en toen me ze zag zei ze, bedankt mijnheer voor wat u gedaan heeft, heb ik later van haar dochter gehoord dat dat het enigste is geweest wat ze gezegd heeft.
===================================

in 2012 werd mijn broer, Jos, opgenomen in Bernhoven een ziekenhuis in Uden, hij had enorme pijn
in zijn buik, wij hebben hem daar bezocht, later is hij naar huis gegaan, hij woonde op een camping in een stacaravan, zijn buurvrouw  Sienie, en tevens vriendin, waar hij veel aan te danken heeft gehad na Nelly 's overlijden, heeft hem goed verzorgt, ook uiteraard werd hij goed verzorgt door zijn kinderen, Jos bleek longkanker te hebben, ongeveer 9 maande na zijn ziek worden in deze is hij in augustus 2013 overleden.

Hij heeft wel 2 tot 3 maal tegen mij gezegd, Ger al had ik maar de helft van jouw karakter, zo goed als altijd positief, betrouwbaar en vrolijk.
=====================================
 

terug naar mijn leven vanaf 1980

 

Voor meer info, vul onderstaand formulier in...

 



Velden gemarkeerd met * zijn vereist.