U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Betrouwbaarheid  Overwint Alles  

 


 

Voor bijlages zie boven onder hoofdstuknaam

HETZIJ OPGEMERKT DAT ALLE VIDEO'S, EN/OF FOTO'S, TENZIJ ANDERS VERMELD, DIE VANUIT 

YouTube  =  Google = Harteraad en maag-lever-darm stichting  
OM PRIVACY REDEN ZIJN ER, ZOVEEL ALS MOGELIJK IS, GEEN NAMEN GENOEMD, EN ALLEEN INITALEN GEPLAATS. 
(Op uitdrukkelijk verzoek van mijn vrouw en zoon heb ik geen foto's of dergelijke van haar en hem op mijn biografie geplaatst.)
 

Nu word gezegd dat mensen die zo een trauma zoals een schedelbasisfractuur meer "open staan"  voor buitenaardse belevingen:

Op 26 april 1970, toen we liftend naar Nederhorst ten Bergh gingen, van de weg afgeschept door een Citroën HY9, de spiegel van deze auto had me aan de linkerzijde van hoofd geraakt,

volgens overleveringen van Pouwke, Jan en Huub, de monteurs bij NWC  zeilde ik wel 3-4 meter door de lucht en belande ik in een ziekenhuis in Hilversum, na onderzoek bleek ik een schedelbasisfractuur (5 fractuurtjes) en een zware hersenschudding te hebben opgelopen, ik heb 4 dagen in coma gelegen en daarna heb ik 2 weken in Hilversum in het ziekenhuis gelegen, op een gegeven moment moest ik naar de toilet en toen ik overeind wilden komen zag ik dat ik met een band van ongeveer 4 cm breed was vastgebonden aan het bed, deze band was door middel van een soort drukker baan elkaar bevestigd, er zaten drie gaatjes in om de band los te koppelen, ik keek er goed naar hoe ik hem kon ontkoppelen, nu lag er op het kastje naast het bed bestek, ik nam de vork en probeerde een tand die in een van de gaatjes stoppen dat ging niet de standen stonden te dicht op elkaar, ik heb een tand haaks omgezet en toen in het gaatje gestopt en zo de band ontkoppeld, de andere patiënten riepen steeds niet doen, maar ik "totaal van het padje" ging eigenwijs gewoon door, en ging naar de toilet, ik kan me nu nog herinneren hoe de gang en toilet er uit zagen, toen ik terug kwam stonden een verpleegster en nog iemand me op te wachten en kreeg ik op mijn falie omdat ik de spullen kapot had gemaakt de vork), althans in mijn beleving(??),

en aangezien de neuroloog geen contact met me kon krijgen ben ik per ambulance naar het Carolus ziekenhuis in 's-Hertogenbosch gebracht, daar kwam Dr. K. de neuroloog en vroeg aan me, wat heb je, ik zei dat moet u beter weten dan ikzelf, toen vroeg hij hoe is het gekomen, zei ik, als u het enen weet, weet u ook het andere, hij zei, als je vrouw komt stuur ze dan maar langs, zo gezegd zo gedaan, na een aantal dagen zei me men, je mag morgen naar huis, ik tegen mijn vrouw verteld, die kreeg een rolling, want ze was bezig om opnieuw te behangen, dus het was thuis een puinhoop, toen lag ik op een behandel tafel en stak de Dr. K. een injectienaald in de bal van mijn voet, ik voelde dat niet, zei hij blijf toch nog maar een paar dagen, mijn vrouw blij(??), maar uiteraard super blij dat ik een paar dagen later wel naar huis mocht, ik heb ongeveer 3 weken in dit ziekenhuis gelegen, dus 5 weken totaal in het ziekenhuizen gelegen.


Een paar(4-5) weken later wilde ik gaan werken, stond ik bij de controlerend arts, Dr. O. en stelde dat, hij zei nee dat gaat niet, ik zei ik wil gaan werken, zei hij o.k. dan voor halve dagen, zei, dat kan niet want we rijden met een auto op en neer naar Nederhorst ten Bergh, zei hij, nu ik kan het jou wel vertellen, maar met wat jij hebt kan ik jou nooit meer naar het werk sturen, maar ik zie jou wel over een week over vier terug, zo geschiede ook.


Verder heb ik nog jaren last aan de linkerzijde van mijn lichaam, zeker 1 maal verlamd en zeer lang last van afasie, maar ik heb daarin altijd ondersteuning van mijn vrouw's gehad, en mezelf aangeleerd als ik iets vertelde de reactie van de toehoorder in de gaten te houden, wanneer die veranderde omdat ik de zinsopbouw totaal verkeerd deed, ik snel terug kon denken wat en vooral hoe ik het had gezegd en zodoende mezelf kon corrigeren, maar nu nog ben ik soms woorden kwijt door die afasie, en dan zegt/roept mijn vrouw dat woord, dus ongemerkt houd ze mijn gesprek in de gaten, nu 2105 nog, en vult indien nodig aan.............
======================================


Mijn vader die op 18-09-1970 overleden aan maagkanker wat uitgestraald was naar de longen en, zelf had ik het niet zo helder want ik was in mei van dat jaar zoals boven vermeld een schedelbasisfractuur opgelopen In de nacht van 13 op 14 maart 1994 kwam mijn vader in mijn geest bij me, was intussen al +/- 24 jaar geleden overleden, hij keek me aan ‘van kop op’ ik vertelde het ’s morgens tegen mijn vrouw, ons Pap is vannacht bij me geweest, op 17 april om 0:30uur belde mijn moeder op.........

OVERLIJDEN VAN MIJN MOEDER

==============================================

 +/-8 weken later lag ik in Tripoli - Libië in een hotel 's nachts in bed en kwam Nellie,de toen alreeds overleden vrouw van ons Jos bij me, ze had een lichtblauwe jurk, met lichtrode bloemen aan, zo'n Tiroler model, ze zei tegen mij, Ger houd mijn vrouw goed in de gaten, het gaat niet goed, houd ze goed in de gaten, een paar dagen later kwam ik terug in Malta aan, waar mijn vrouw was achtergebleven en ik zei tegen mijn vrouw, Nellie is nog bij me geweest, ik moest van haar jou in de gaten houden het zou helemaal niet gaan met jou, dat had ik, verkeerd, begrepen, zei mijn vrouw, ik heb hier 4 dagen vakantie gehad, wat moet zij? maar het bleek later dat ik het verkeerd begrepen had dus, het ging in zijn geheel niet goed, want later op de dag belde onze zoon dat onze dochter Patricia was overleden. 

OVERLIJDEN VAN ONZE DOCHTER PATRICIA

Toen we de volgende dag thuis waren en we naar het mortuarium in ziekenhuis gingen kijken, dacht ik dat ik gek werd, ik zei Patricia zeg dan iets, ze lag op een tafel met een laken over haar heen, alleen haar gezicht was zichtbaar, de volgende morgen "zei" Patricia tegen mij; Papa ik ben hier ook gelukkig, zeg dat ook tegen Ramon, haar vriend waar ze al een jaar mee samenwoonde, en omdat ze dat laatste erbij zei wist ik zeker dat Patricia dat zei, ze had heel veel last van hoofdpijn, de dokter stelde dat het waarschijnlijk migraine was, maar het was al het aneurysma wat lekte, en de volgende ochtend zei ze tegen mij: Papa ik heb hier helemaal geen pijn meer.....
================================

 

Op een nacht kwam Patricia bij me en toen volgde het een +/- een week later het onderstaande:

 

 


Ik kreeg een uitnodiging van de echtgenoot van de Ambassadrice van Zuid-Afrika hier in 's-Gravenhage, mijn vrouw en ik zijn daar naartoe gereden, het ging om eventueel in Zuid-Afrika het communicatie  systeem C2000 te leveren en op te zetten t.b.v. de Wereldkampioenschappen voetbal 2010, en de echtgenoot van de Ambassadrice wilde hiervoor zich inzetten, na met elkaar gesproken hebben op hun residentie, zouden we daarna naar Jan en Nora H. gaan in Zoeterwoude-Dorp, (deze mensen kennen wij nog van toen wij in Leiden woonden, Jan werkte ook bij Gebr. van Heesewijk, wij hebben altijd contact gehouden, toen wij hun vertelde over het overlijden van Patricia lag Nora in het ziekenhuis en heeft Jan ze uit het ziekenhuis gehaald, om ook afscheid te kunnen nemen van Patricia, of de artsen dat goed vonden of niet), we hadden hun gebeld dat we zouden komen, maar om een of andere reden heb ik tijdens het rijden "dwars gelegen" om een file te ontwijken, nu het ging helemaal verkeerd en dan ook echt verkeerd, na een uur te lang gereden te hebben zei mijn vrouw we gaan niet meer naar Jan en Nora, ik zei we gaan wel, normaal was ik er mee akkoord gegaan, maar nu niet, ik werd gewoon gedwongen om naar Jan en Nora te gaan,

toen we daar aankwamen, werd het duidelijk, Jan moest de volgende dag naar het ziekenhuis voor uitslag van een biopsie die ze bij hem hadden gedaan aangaande zijn longen, het zag er niet goed uit, de volgende dag belde Jan en zei dat hij opgegeven was, met longkanker, nu snapte ik die dwang een dag ervoor, we zijn nog een paar keer naar 's-Gravenhage en dus naar Jan en Nora gegaan, het was niet best, op een gegeven moment streek ik over zijn arm en Jan begon te huilen, dus wij allen daarna, op een gegeven moment zei mijn vrouw na een bezoek aan Jan en Nora, we gaan niet meer terug, ik wil hem zo onthouden hoe hij er nu uitziet, op een gegeven moment werden we gebeld door hun oudste zoon Ronald, en zei Papa vraagt of jullie willen komen, natuurlijk zeiden wij, we komen nu gelijk, en we stapten in onze auto en gingen naar Zoeterwoude, thuis zei een zoon tegen Jan Papa onze Peter en Ome Ger en Tante mijn vrouw komen er aan, zei Jan o.k. dan kan ik nu dood gaan, toen we daar aankwamen kon Jan ons nog net groeten met zijn hand opstekend, bleken er alleen Nora, zijn kinderen, schoondochters,  wij aanwezig te zijn, er was niemand van Jan en Nora's familie gevraagd en aanwezig.


Ik zat om een uur of acht met zijn schoondochter bij het bed van Jan en toe zei zijn schoondochter, Ger ik denk dat hij nu dood is, ik zei Jan, hij gaf een zucht, en was Jan dood, later kwam een arts als lijkschouwer om zijn dood te bevestigen en te registreren, deze klungel had een fel gebloemde/gekleurde Bermuda broek aan, schandelijk, op mijn vrouw 's advies wij zijn daar blijven slapen om Nora op te vangen, en toen heb ik gezegd, als je mensen tekort komt om Jan zijn kist te dragen, draag ik wel mee, we zijn naar zijn crematie gegaan, toen we daar waren wilde de ingang in voor Familie, zei mijn vrouw, Ger wij zijn maar kennissen, maar ik dacht, gezien wij als enige bij zijn overlijden mochten zijn?, toen kwam een zoon in paniek naar ons toe, ze waren bang dat wij niet gekomen waren, ze hadden ons inderdaad bij de Familiekamer verwacht, toen heb ik de kist meegedragen, en dat viel me heel zwaar, na Patricia's overlijden zijn dit soort "bewegingen" toch wel geestelijk moeilijk.
================================

Tijdens de nacht van 02 op 03 februari 2015 verscheen mijn (overleden)moeder, ik zag ze van rechts naar links voorbijkomen in de gang,

 

24 maart overleed mijn zwager, de man van mijn tweelingzus Ria door complicaties na een dikkedarm operatie


en wat mensen van deze gebeurtenissen denken is hun goed recht, maar ik ben dankbaar dat dit mij overkomt!

Voor meer info, vul onderstaan formulier in.. 

terug naar start

 

 Voor meer info, vul onderstaand formulier in...

Velden gemarkeerd met * zijn vereist.