U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Betrouwbaarheid  Overwint Alles


Voor bijlages zie boven onder hoofdstuknaam

HETZIJ OPGEMERKT DAT ALLE VIDEO'S, EN/OF FOTO'S, TENZIJ ANDERS VERMELD, DIE VANUIT  

YouTube     OF  GELINKT ZIJN  EN HUN DERHALVE, IN ZIJN GEHEEL, VERANTWOORDELIJK ZIJN. 
OM PRIVACY REDEN ZIJN ER, ZOVEEL ALS MOGELIJK IS, GEEN NAMEN GENOEMD, EN ALLEEN INITALEN GEPLAATS. 
 
(Op uitdrukkelijk verzoek van mijn vrouw en zoon heb ik geen foto's of dergelijke van haar en hem op mijn biografie geplaatst.)
 
 Militairendienst lichting 61-1 
 

Registratienummer: 420207140 - Gelukkig nog alle twee in bezit
8 Februari 1961 op moet komen bij de
Verbindingsdienst   in Ede in de Simon Stevin kazerne, houten barakken, maar die waren van zeer goede kwaliteit en we kregen ons eten in de kamer op normaal aardewerk borden, afdeling opleiding onderofficieren/officieren,
 
                     
tijdens oefeningen ben ik ’n keer van mijn eigen gevallen, omstreeks 1968 geconstateerd, door de huisarts, Dr. De Z., dat ik tijdens stress, of het zitten in de “tocht” dat ik door spanning in mijn nekspieren vernauwing krijg in mijn nekbloedvaten, heel veel hoofdpijn of in bewusteloosheid te geraken., verder hebben ze, zonder dat we het wisten, een speciale controle getest en hierdoor moest ik me na appél melden bij een keuringsarts t.b.v. de Commando’s,  
 hij stelde dat ik geen voeten had om mee naar huis te schrijven, waarna ik antwoorden dat ik dat ook met mijn handen deed, als antwoord kreeg ik terug “goedgekeurd”,
 
ik zei tegen de vaandrig dat ik eigenlijk geen zin had om  “Commando te willen zijn, waarop hij zei luister voor je  intelligentie ben je goedgekeurd voor de Verbindingsdienst,  dat ik ingedeeld was bij de opleiding onder- officieren, volgen hem hét I.Q. van het leger en lichamelijk voor de Commando’s wat wil je nog meer ?,
 
 
dus vanuit de Verbindingsdienst naar de Opleiding Commandoop de Rucphens hei in een tentenkamp t.w. op 4 April 1961 dus redelijk koud, we sliepen op veldbedjes (!). Na een paar weken rond gesjokt te hebben en behoorlijk afgeknepen te zijn, ‘s morgens 5:15 uur appél we moesten dan binnen 5 minuten aangetreden staan in sporttenue, dan moesten we een rondje om het kamp hardlopen, wanneer we te laat waren moesten we met z’n allen weer terug in de tent, dan werd de tent afgesloten en vervolgens werd er traangas capsule naar binnen gegooid, als we na het weekend van verlof terugkwamen moesten we vanuit de kazerne in Roosendaal naar het tentenkamp lopen, en onderweg werden we écht afgeknepen, eens moesten we vanaf een woning in aanbouw in iedere hand een metselsteen nemen onze armen strekken en hiermee rondjes draaien tot we huilden van de pijn, een andere keer moesten we in een vrij diepe sloot springen (begin April) en vervolgens diverse kilometers er doorheen waden, etc. etc.,
 
op een gegeven ogenblik moesten we de Toren in klimmen ik weigerde deze in te klimmen omdat ik “hoogtevrees” had, om het maar kort te houden, de kapitein opleidingen zei me wel dat hij het zonde vond, ik had namelijk nooit opgegeven,  en zelfs tijdens marsen pukkels van andere jongens gedragen, dus na vier weken 'afgeknepen te worden gestopt.
Vervolgens 25 april 1961, vandaar naar Vught bij de Garde Grenadiers 

 
   met als opleiding “Infanterieverbinding” eerst moest ik nog een maand opleiding inhalen vanwege de Commando opleiding, wat ik me hiervan nog kan herinneren is, o.a. na terugkomst van avondpermissie, op Woensdagavond, hadden m’n ‘maatjes’ de kamerveger in mijn strozak gestoken, ik heb deze strozak omgedraaid vervolgens alle veters uit de schoenen gehaald, pijpen en mouwen aan elkaar geknoopt, we hadden de volgende morgen oefening, en ben vervolgens gaan slapen (dit kosten me natuurlijk wel en paar uur) nou er was er ‘s morgens maar één die lachten. (mazzel).
 
Vandaar op 6 juni 1961 naar Oirschot naar het 17e Bataljon Infanterie “Chassé”   bij de Staf & Stafverzorging Compagnie, Verbindingspeloton, toen we ons melden bij het bataljonsgebouw wist men van niets dus zeg ik maar nou dan gaan we maar weer, maar daar waren ze het duidelijk niet mee eens. In het geheel gezien was het alleen maar tijdvulling, we zijn nog een keer “op oefening”  geweest in Celle, Duitsland, we hebben ook eens een oefening gehad in de Rucphense hei:
 
Omstreeks 1961, Verwijderen gedeelte nagel van linker grote teen daarna dichtbranden van plaats waar de verwijderde nagel gezeten had, toen ben ik plaatselijke verdoofd, dit is op latere leeftijd herhaald aan de rechter grote teen, hierbij ben ik onder narcose behandeld.
 
 Op een gegeven moment kregen we de start van vrij appél en vrije afmars naar de eetzaal, dit liep in het begin natuurlijk gigantisch uit de hand, op een gegeven moment stonden er een groot aantal manschappen voor de eetzaal en probeerde een vaandrig dit “sturen” om de deuren dicht te laten doen met een balk erachter voor de blokkering, hij had niet in de gaten dat de massa van het aantal soldaten de deur met hengsels en al er uit drukten, later gebeurde er weer hetzelfde, en toen riep ik, in vragende vorm, tegen die Vaandrig: moet die deur er weer uit?, toen werd ik van achter aangepakt door een Kapitein(Kapitein V.) en vroeg waarom ik dat moest roepen, en wie ik eigenlijk was, ik zei tegen hem soldaat J.G. van den Hurk, vroeg hij, welke compagnie zei ik Staf en Stafverzorgings Compagnie, zei hij ik ben je nieuwe commandant, kom maar vanmiddag op rapport, ik ging ’s-Middags naar hem toe, hij stelde dat ik geroepen had, in opruiende vorm, moet die deur er weer uit, toen ik stelde dat ik dit in vragende vorm geroepen had, keek hij mij verbaast aan, allereerst je moet netjes je kapitein aanhoren, vervolgens het verdict afwachten, deze uitvoeren en dan kan je in beroep, maar ik ging al gelijk in beroep, toen vroeg hij mij blijf je hierbij, ik zei ja natuurlijk, toen belde hij naar de bataljons commandant, Overste H., en vroeg of hij een “huishoudelijk onderzoek” wilde laten uitvoeren,
 
na bevestiging zei hij tegen mij, je kunt gaan je hoort nog wel. Ik vroeg in de pelotonskamer aan de jongens wat een huishoudelijk onderzoek eigenlijk inhoud, toen zeiden ze tegen mij, nou hierna komt de krijgsraad. Ik moest bij een Kapitein(Kapitein K.) komen, met bijzijn van een Luitenant, als notulist, moest ik mijn verhaal vertellen, waarin ik stelde “dat een lul van een Vaandrig de deur prob…., toen het “verhoor” klaar was vroeg de Kapitein aan mij lees eens door, na dit gedaan te hebben vroeg hij aan mij; akkoord, ik zei ja, toen vroeg hij aan mij heb je het wel goed gelezen, ik zei ja, u bedoeld “die lul van een vaandrig, hij zei, maar dat klopt, ik heb het gezegd en ik meen het ook, heeft u een pen, ik ondertekende het verslag en gaf het terug, zei die Kapitein; dit heb ik nog nooit meegemaakt, pff.
 
Later die dag moest ik bij de Overste komen, hij zei ga op je gemak staan, ik ging in eerste rust staan, toen zei hij, ik heb gezegd ga op je gemak staan, na mijn conduitestaat bestudeerd te hebben, drie dagen licht arrest vanwege dat ik liep te fluiten tijdens exercitie, en zes dagen licht, dit had het hele peloton gehad, vanwege het niet op tijd uit de bedden, vervolgens las hij het verslag van die middag, schoot in zijn lach en zei “eindelijk iemand die zonder onderscheid van rang of persoon eerlijk de waarheid zegt", ik word doodmoe van dat geslijm de hele dag om me heen. Je kan gaan, maar voor je iets roept, kijk eerst om. Uiteraard stond Kapitein V. me op te wachten, hij vroeg om het verdict, ik zei tegen hem, ik moet voortaan eerst omkijken voor ik iets roep, ik moest mee, hij belde Overste Horsthuis en vroeg of het klopte, deze bevestigde dit.
 
Nu was ik bang dat ik voortaan bij Kapitein V. de bewuste Kop van Jut zou zijn/worden, maar niets was minder waar, ik heb een geweldige diensttijd in Oirschot gehad bij Overste H. en Kapitein V., maar midden december 1961 diende ik een verzoek in of ik met oud op nieuw verlof kon krijgen, wij hadden vrij met Kerstmis en waren paraat oud op nieuw, als reden gaf ik op dat mijn moeder jarig was, toen moest ik bij de kapitein komen en deze vroeg me: moet ik dit geloven? (mijn moeder was feitelijk 30 december jarig), ik zei kapitein het geloof kan ik u niet schenken, hij stelde je ben niet bang hè, ik zei, ik begrijp niet wat u bedoeld, hij zei, o.k. goed gekeurd,
 
later was er bataljonsappel, zei overste H. alle verloven zijn ingetrokken, die alsnog verlof willen moeten dit verzoek bij mijn indienen, ingerukt, de kapitein draaide zich om en zei, mij aankijkend, jullie hebben het gehoord, als je een verzoek ingediend  bij de overste zal ik er een nietszeggend advies onder zetten, ingerukt, dus ik dacht, wie A zegt moet ook B zeggen, ik dus dit verzoek ingediend bij de overste, moest ik weer bij de kapitein komen en die zei, jij bent echt niet bang hè, ik zei ik weet nog steeds niet wat u bedoeld, schreef hij onder het verzoek: daar verzoekende zeer goed voor zijn plichten voldoet, heb ik geen enkel bezwaar tegen dit verzoek (nietszeggend advies),
 
toen moest ik bij de overste komen en die stelde: moet ik dit geloven? zei ik tegen de overste "het geloof kan ik u niet schenken" , hij kon zijn glimlach niet onderdrukken en zei vervolgens jij bent echt niet bang hè, ik zei dat zei de kapitein ook al, maar ik begrijp niet wat u bedoeld, hij o.k. goedgekeurd, maar bewijs indienen naar voldoening van het verzoek, ik werd dus wit, zei de overste: dit hoeft niet hoor, maar ik moet dit eronder zetten, want ook wij worden gecontroleerd, veel plezier.("Eindelijk iemand die zonder onderscheid van rang of persoon eerlijk de waarheid zegt").

Omstreeks 1961

Verwijderen gedeelte nagel van linker grote teen daarna dichtbranden van plaats waar de verwijderde nagel gezeten had, dit is op latere leeftijd herhaald aan de rechter grote teen.          


Ik moest een keer wacht lopen en had ik mijn Garant geweer omgeruild tegen een Stengun, die was veel kleiner en lichter, nu had de Officier van Piket, dit was toen onze "Moeder van de Compagnie", Sergeant-majoor M., een onverantwoordelijke fanatieke militair, deze had verordend dat een ieder die na twaalf uur ’s-Nachts binnenkomt moet zich melden bij de wachtcommandant,
 
dus ik stond om twaalf uur aan de poort komt er ongeveer 00:30 een  eerste klas sergeant binnen, zo zat als een kanon, met een Vespa scooter aan zijn hand, ik zei tegen hem dat hij zich moest melden bij de wachtcommandant, hij zie ik heb niets met jou te maken, ik zei kan zijn maar je moet je toch melden bij de wachtcommandant, hij stelde ik ben je meerdere, zei ik, kan zijn maar dit is alleen in rang, maar ik ben nu jou meerder in functie, dus melden bij de wachtcommandant, hij liep door zonder zich te melden, ik liet de Stengun van mijn schouder glijden laden hem, maar die geeft midden in de nacht een hard metaalachtig geluid, hij liet zijn Vespa uit zijn handen vallen en stormde het wachtlokaal binnen, toen waren “de rapen gaar” vroeg Majoor M. aan mij waarom deed je dit eigenlijk, ik zei ik volgde uw orders op, eenieder die na 12:00 uur binnen komt moet zich melden, zei hij ja maar geen beroeps, zei ik dat heeft u niet gezegd, zei hij dat klopt, hij liep weg, toen draaide hij zijn eigen om en vroeg, met een brede glimlach, je had nog geschoten ook zeker, toen had ik een brede glimlach.
  Ik mocht intussen met de MAICO van mijn vader naar Oirschot en dergelijke rijden (zonder rijbewijs)
en toen werden we "uitverkozen om naar via Curaçao naar Nederlands Nieuw-Guinea te gaan, we gingen met 7 manschappen, waaronder ikzelf 4 weken voor de overige manschappen als kwartiermakers, 
 
 
 
 

Velden gemarkeerd met * zijn vereist.