U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Betrouwbaarheid  Overwint Alles


Voor bijlages zie boven onder hoofdstuknaam

HETZIJ OPGEMERKT DAT ALLE VIDEO'S, EN/OF FOTO'S, TENZIJ ANDERS VERMELD, DIE VANUIT  

YouTube     OF  GELINKT ZIJN  EN HUN DERHALVE, IN ZIJN GEHEEL, VERANTWOORDELIJK ZIJN. 
OM PRIVACY REDEN ZIJN ER, ZOVEEL ALS MOGELIJK IS, GEEN NAMEN GENOEMD, EN ALLEEN INITALEN GEPLAATS. 
(Op uitdrukkelijk verzoek van mijn vrouw en zoon heb ik geen foto's of dergelijke van haar en hem op mijn biografie geplaatst.)
 

 ALS MILITAIR IN CURACAO EN NEDERLANDS NIEUW GUINEA 


 
Via Curaçao, als kwartiermaker met 7 personen,

een Grootmajoor, luitenant 2e klas, 2 sergeanten en 2 soldaten, uitgezonden naar Nederlands Nieuw-Guinea 
  
Mei-1962 22.00 uur vertrek vanaf Schiphol, met een lijnvlucht via New-York naar Curaçao
Nog met een propeller vliegtuig, een DC-7C, naar New-York gevlogen,



 

 

 

 

 

 

 

 

                                      en zijn we met een Greyhound bus

           
 naar downtown gegaan, omdat ons vliegtuig naar Curaçao ’s-avonds pas vertrok, zijn we nog boven op de Empire State Building geweest toen en nu weer het hoogste gebouw van New York, de 86e verdieping,
 
Empire State Building New York-Bezichtigings Promenade-Zicht naar beneden
en dan zag je ook de Chrysler building zeer goed:

                                          
en met een vliegtuig van naar Curaçao gevlogen   

Curaçao

 Op 16 mei 1962 aangekomen
                

toen vertrokken naar Curaçao om ongeveer 22:00 uur op vliegveld Boroekoe geland, opgehaald door de Mariniers in een speciaal voertuig en vandaar naar Parera, de Marinierskazerne gebracht en ingekwartierd.
 
De volgende dag om 10:00 uur lag ik in de Ziekenboeg(Marine) door het verplaatsen van kisten met geweren stond ik alleen aan de enen kant en aan de andere kant stonden met zijn tweeën, en toen we met de laatste en hoogste kist verplaatste smeten die twee anderen hem hard naar de kant, ik kon hem niet meer sturen, dus het topje van mijn linker wijsvinger was te barste, naar de legerarts maar die zei dit kan ik niet doen, ik moest naar een chirurg in de stad, Willemstad dus, deze zei tegen mij ik moet je nagel eraf snijden zonder verdoving, zei ik dan doe dat toch, hij vond mij een moedig persoon, ik zei de pijn van de wond is meer dan het snijden met uw lancet, toen heb ik ongeveer een week in de ziekenboeg gelegen, op een gegeven moment vroeg ik aan een korporaalverpleger van de Mariniers, die het eerste verband op mijn vinger aan het verwijderen was of ik het zelf mocht doen, de vinger ging eerst in een kom met vloeistof, vervolgens ontwikkelde hij het verband van mijn vinger, toen vroeg hij aan mij, durf je dat dan, ik zei ja, want als ik bij jou auw roep ben jij te laat, ook hij bewonderde mij daarom.
 

 
 
 
 
Verder had ik dus hierdoor een lange tijd “vrij van alle diensten”, op een gegeven moment wilde ik “Campo Alegre”(Vrolijk Kamp) wel een van binnen/buiten zien, uiteraard met goed stuk in mijn kraag, ik moest mijn fototoestel aan de poort inleveren, en ik kon verder, tot mijn verbazing waren er meisjes van 13(dertien) jaren jong hun “bruidsschat” (volgens zeggen) aan het verdienen, ik werd opgemerkt door de MP, die wilde mijn insluiten, maar a} ik had het intussen wel gezien, en b} ik zou toch een douw krijgen omdat het al intussen 00:45 was (ongeveer) dus ik liet ze merken dat ik wel met hun mee zou gaan, en we liepen naar de Land Rover van hun met de Korporaal daarin, toen wilde ze mij handboeien aandoen, ik zei als jullie dit doen vecht ik me kapot, ik ben geen misdadiger, ik ben met jullie goed meegelopen en nu dit, ik denk van niet dus, zei die korporaal tegen hun laar maar, dus ik de bak in.
 
De volgende morgen moest ik op rapport bij de commandant van ons (Kwartiermakers) een Grootmajoor, hij vroeg me wat ik daar ging doen, ik zei ik wilde dat kamp wel een van binnen zien, stelde hij, dat geloof ik niet, zei ik, het geloof kan ik u niet schenken, toen had hij moeite om zijn lach te houden, waarschijnlijk was mijn naam bij Overste H. en Kapitein V. al vooruit gesneld, ik kreeg uiteindelijk 8 dagen verzwaard, waar eigenlijk veertien dagen streng op stond, maar ja ik was een van de weinige kwartiermakers, 3 stuks, dan verloor hij ook 1/3 van de manschappen.
 
Op een keer hadden we ’s-Nachts manschappen opgehaald op het vliegveld, deze waren 4 weken later naar Curaçao gekomen, en toen was ik vergeten om me te melden bij de wachtcommandant voor mijn straf, dit was om 14:00 uur, dan was de dienst afgelopen, stond de commandant van de wacht met twee potige mariniers naast hem buiten voor de deuropening en vroeg om van den Hurk, toen ik zei, dit ben ik, vroeg hij waarom ik me niet gemeld had bij hem, vroeg ik hem, in een balorige bui waarschijnlijk, waarom moet ik dan de bak in, zei hij verbouwereerd ja natuurlijk, zei ik nee dat doe ik niet, dan had ik net zo goed in Nederland kunnen blijven, hij sloeg gelijk in de stress en zei tegen me, kom laat ons nu geen moeilijkheden maken, stond onze Luitenant, Luitenant M., en die zei tegen die Korporaal, en wanneer een Officier iets tegen een ondergeschikte zegt bij de Marine, schieten ze nog verder in de stress, ik ben nu plaatsvervangend commandant, de commandant is terug naar Nederland, en de straf van soldaat van van den Hurk is nu opgeheven, ik keek verbaasd om naar hem, hij zei, je hebt nog gelijk ook, wij zijn vanaf die tijd altijd met elkaar opgetrokken, hij een tweede Luitenant en ik als soldaat, dus ik heb een diensttijd in Curaçao, op het schip(heen en terug) en in Nieuw-Guinea, gelijk een vakantie, Luitenant M. was officier ontspanning, 

 
  Het verbindingspeloton van het van het 17e Infanteriebataljon Chassé in Curaçao.
                                                                                                                
 
 Op 25 juni 1962 per troepentransportschip, de “Zuiderkruis”
via het Panamakanaal en Pearl Harbour,
 
 
  
Naar Nieuw-Guinea gevaren, toen we ingescheept waren kwam er een soldaat naar me toe en zei dat hij “stand-by” moest blijven voor de Technische Dienst van het schip, hij had als opleiding scheepsbouwwerktuigkundige gedaan, ik naar Kapitein V. en vroeg of ik ook niet “stand-by” kon zijn voor de TD, hij zei, het is goed, dus had ik de hele reis vrij van alle diensten toen we op een gegeven moment de Evenaar gingen passeren werd ik ook opgeroepen !?!? om gedoopt te worden door de Koning der Zeeën Neptunes, zie foto:
   
 
Later aangekomen bij de Honolulu eilanden, we moesten buitengaats wachten op de Amerikaanse militairen politie, die moesten we onze foto- filmcamera’s laten zien, in het bijzonder de stand van de tellers zodat toen we later weer weggingen we het weer moesten laten zien, om te kijken of we geen foto’s of film hadden geschoten, als we een compleet rolletje er door hadden gejast en de teller weer op hetzelfde nummer stond?!?!? Toen meerde we aan de kade op Pearl Harbour, er kwam een bus met een Marine kapel van de Amerikanen en gaven een stuk muziek weg héérlijk, vervolgens kregen we ieder, voor te gaan stappen aan land, 2 (TWEE) dollar verteergeld, echt Nederlands, dus een grote puinhoop aldaar,  
                                       
  
               
 
 
 
Nieuw-Guinea 
                                            
 
 
         
Toen we in de buurt van Nieuw-Guinea waren werden we vergezeld door een Nederlands Marine fregat, ter bescherming, het eerste kwamen we aan de op 20 juli 1962 de kade van Hollandia, hier ontscheepte ongeveer 80% van de manschappen, maar aan de kade stond een jongen van de familie T. Gerrie, Gerrie te roepen naar mij toe, maar ik moest aan boord blijven want ik door naar het eiland Biak, daar aangekomen stond Kapitein K. beneden op de kade naar mij te roepen (?!?) daar werden bij ondergebracht bij de Mariniers daar sliepen we op veldbedden onder een klamboe, 
  

Op een gegeven moment was er 's nachts alarm, hier was alarm echt alarm oefenalarm bestond toen niet meer, en we gingen naar beneden en kregen bij de trap een cartridge vol met kogels voor onze karabijn, vervolgens moesten we in de loopgraaf gaan liggen, er was een " vijandelijk vliegtuig waargenomen door de radardienst, tijdens het wachten in de loopgraaf wat komen ging reden rechtuit in mijn gezichtsveld een marnier dood, de vrachtwagen voerden geen licht uiteraard, later bleek dit vals alarm, de radardienst gaf een aankomend KLM vliegtuig opdracht om uit te wijken, bleek dat vliegtuig het vliegtuig waar ze alarm voor hadden geslagen.??!! 

later moest ik, als enigste van ons peloton, in een nieuwe bungalow wonen/slapen met de veldtelefooncentrale, uiteraard moest ik daar ook slapen op een veldbed, maar verder vakantie, er was niets te doen, soms kwam Luitenant van R., dat was een zoon van de onderhandelaar voor Nederland bij de VN, aangaande Nieuw-Guinea Indonesië, maar als hij binnenkwam en ik lag op mijn bed, dan zei hij, blijf maar liggen ik weet wel hoe het werkt (?!?), en ‘s-nachts verbond ik de centrale door naar de wacht, die was ook in die bungalow gevestigd, dus over vakantie gesproken.
 
                                                                                                                                          Ik heb ook eenmaal wacht moeten draaien bij de opslag van vliegtuigbrandstof van de Luchtmacht, op een gegeven hadden we, midden in de nacht, alarm, en toen was alarm ook echt alarm, vanwege dat we in een “oorlogssituatie” zaten, ik liep naar een hoek met een andere jongen bij me en zag een persoon aan de andere kant van de omheining, in een witte blouse’ (?!?) riep ik, halt wie daar?, ik ontgrendelde mijn karabijn, ik kreeg geen antwoord, ik doorlade mijn karabijn ik riep nogmaals halt wie daar zette mijn veiligheidspal om, en op dat moment kwam Kapitein K. en die riep tegen die persoon, toen hij wist dat het een Papoea politieofficier was, dat hij geluk had, dat ik het was, een ander had hem allang in paniek neergeschoten, door mijn handelswijze heb ik de dood van een onschuldige persoon en een conflict tussen de Nederlandse overheid en de Papoea's voorkomen.
   
                                                       
Later werden met een Dakota, van de Luchtmacht, naar Hollandia gevlogen, er waren in het vliegtuig aan de zijkanten twee houten banken bevestigd, achter in de kist zaten jongens uit de Randstad, die zaten namelijk te klaverjassen en voorin zaten de Brabanders die zaten namelijk de toepen, op een gegeven moment klopten er een tegen het houten tussenschot, toen kwam de copiloot kijken wat er aan de hand was, dit was ook een Brabander want hij keek in de kaarten en zei, oh jij speelt beter, 
                                                                                                     
De Dakota die ons van Biak naar Hollandia vloog.
                                                                                                                 
verder zijn we in Hollandia geland en werden we +/- 4 mannen in bungalows ondergebracht, ik had de grootste slaapkamer met wasbak en zo, 's avonds voor we gingen slapen vingen we een Tjitjak die namen we mee naar binnen en vingen de muskieten en aten ze op.




 
later heb ik een Geelkuif kaketoes gekocht en dat was mijn “kamergenoot” , 

‘s-Avonds gingen we in de kantine vieren dat het peloton weer verenigd was, nu dat liep dus uit de hand, een jongen gooide met een bierblikje een stapel blikjes om, met als gevolg diverse kapotte glazen, en toen we eruit moesten trapte ik tegen een blikje aan wat op de grond lag, dwars door een klein ruitje in de tussendeur, als ik een bedrag mee had kunnen verdienen was het me niet gelukt, toen gingen we naar bed, we werden later wakker gemaakt door Kapitein V. dat we de volgende dag op rapport moesten komen,
 
de volgende dag toen ik rapport stond stelde de Kapitein dat ik in beschonken en baldadige bui andermans eigendom had vernield, ik zei Kapitein dat kan niet als je beschonken bent weet je niet wat je doet dus is het dan niet gelijktijdig baldadig, kom dadelijk maar weer terug, stelde hij weer, maar nu andersom, baldadig, beschonken, zei ik dat is hetzelfde, kreeg ik 8 dagen verzwaard, ik moest nog met een andere jongen in een grote oranje tent mijn “douw uitzitten”, n
a twee dagen moest ik bij de Kapitein komen, hij zei er zijn een groep artiesten hier gekomen om op te treden, Mieke Telkamp, Willeke Alberti, Willie Alberti en Joop Doderer, jij moet voor de geluidsinstallatie zorgen, hé daar gaan we weer, na een tijdje vroeg Willeke Alberti of ik die geluidsinstantie af wilde zetten want hem stem werd er mee de vernieling mee in geholpen, stelde ik als dat gebeurd moet ik weer “de bak” in, zei hij nee hoor ik zeg gewoon dat ik je nodig heb en niet kan missen, later op de avond vroeg hij of ik even met Willeke naar de bungalow wilde lopen, ze had iets nodig, toen we buiten kwamen liepen we gearmd samen naar de bungalow waar ze sliepen.

                                 Op een gegeven moment moesten Pieter en ik wacht lopen om het bungalowpark, midden In de nacht kwam er een menselijk figuurtje aanlopen, ik had een pistool “geleend” van een officier, deze was veel kleiner als onze junglekarabijn, we vragen wie daar, was het een Papoeameisje die koffie kwam brengen voor een van onze soldaten, wij zeiden dat deze op Dat moment wacht liep bij de vrachtwagens, haar uitgelegd hoe ze moest lopen, zei ze, dat Doe ik nu niet, dat doe ik morgenvroeg wel, toen zeiden wij haar dan lopen wij wacht bij die vrachtwagens, breng ons dan ook maar koffie, zei ze o.k.,
 
de volgende morgen, 04:00uur, kwam ze ons een thermosfles koffie brengen, en ging ze naar de vrachtwagens om die jongen zijn thermosfles te brengen, later kwam ze huilend terug, met schrammen op haar armen en zo, wij vroegen wat er gebeurd was, ze vertelden huilend dat hij haar weggetrapt had, wat bleek, hij was wel eens betrapt met haar in een complimenterende situatie en werd hem medegedeeld als ze nog eenmaal met dit meisje zouden zien hij voor de krijgsraad moest verschijnen, we namelijk officieel in een oorlogssituatie, en daarom had hij haar op een niet direct zachtzinnige manier verwijderd, toen onze wacht afgelopen was en wij op bed lagen werden bij de Kapitein komen naar aanleiding van een, voor ons een terechte klacht van dat meisje, we hebben deze jongen niet gespaard, wij vonden dit een totaal wangedrag.

Op een gegeven moment moest ik bij de Kapitein komen, hij had zijn zwager bij hem, dit was een uitvoerder van een bouwbedrijf, uit Nederland, die aan het Sentani-meer bungalows aan het bouwen was maar geen elektromonteurs meer had, of ik dan die wilden instaleren, ik zei akkoord maar dan wel met mijn maatje, Pieter H., hij zei akkoord, je hebt een scooterrijbewijs , ja ik zei nee, toen vroeg hij een scooterrijbewijs is toch hetzelfde als een motorrijbewijs? Ik zei ja, hoe ben jij dan altijd naar Oirschot gekomen met je motor, ik zei zonder rijbewijs, toen zei hij dan heb je pech, anders had je een scooter meegekregen, verder kregen we 5 gulden per uur waarvan we de helft af moesten geven aan de kantinepot voor de andere jongens.
 
 


 
Toen ik met die uitvoerder, Dhr.. Van K., naar het project reden stelde hij jij neemt die scooter toch wel mee hè, ik zei natuurlijk, dacht ik wel, zei hij. Later moest ik hem teruggeven, de Kapitein zei dat hij klachten had gehad van andere officieren, die vonden dat het net zo kon zijn dat een soldaat een scooter kon rijden en hun als officieren niet (???!).
                                                             
Tijdens een keuring door een keurmeester aangaande de elektrische installaties in de bungalows zei de keurmeester dat het afgekeurd was, vroeg ik waarom zei hij het ziet er niet uit, vroeg ik of hij van de schoonheidscommissie was of dat hij voor de techniek, ik zei als je een technische fout vind mag je het afkeuren, begin maar, zei o.k. goedgekeurd.
 
Toen moesten we liftend daar zien te komen en weer terug, tijdens zo een lift troffen we de UN soldaten (Pakistanen) , die ons meenamen en de officieren ons tegelijk uitnodigde voor te komen eten, aan de Kapitein gevraagd of we toestemming daarvoor kregen, hij vond het akkoord, het was een mooie belevenis. 
     
Later waren Pieter en ik een keer aan het zwemmen in de Pacific Oceaan toen kwam een soort zéér kleine tsunami enorme golven en het was windstil, ik dacht zie dat je op je benen kunt staan dan heb je meer kans om te overleven, dit gedaan te hebben en om op het strand gekomen zag ik dat Pieter nog steeds aan het worstelen was om eruit te komen, ik dacht ik moet er terug in om Pieter eruit te halen, toen ik dat gedaan had, kreeg ik enorm op mijn donder van hem, zijn reactie uiteraard, je had me laten verdrinken etc., later tijdens herhalingsoefeningen gehoord dat hij verdronken was in Amsterdam, daar kwam hij vandaan. 

Toen we 27 oktober 1962 terug gingen deden we dat met troepentransportschip de “Waterman” deze vaart ging via Singapore>>Djibouti>> via het Suezkanaal naar Rotterdam. In Singapore mochten we niet van het schip, voor ons, volgens zeggen, was namelijk al een ander troepentransportschip geweest de Seven Seas, de manschappen mochten er 6 uur vanaf, en volgens zeggen, waren ze nog aan het zoeken na 6 dagen, daar heb ik aan een bemanningslid gevraagd of hij een filmcamera voor mij wilden kopen,
voor 120,00 gulden kocht hij er een met zoomlens, ongekend in Nederland, van een Kapitein kreeg ik een filmrolletje, ik had geen geld
 meer voor. 
  
                                                          
 
 
it Singapore naar Djibouti (Frans gebied) gevaren, we zouden eigenlijk naar Aden gaan maar er was toen al hommeles tussen Noord en Zuid Jemen, aangekomen in Djibouti werd ons medegedeeld dat we niet naar de Kashba mochten, DUS, aan de kade stond een jongetje van ongeveer 14 jaar de klanten stond te ronselen voor zuster die de hoer speelde. Op de linkse foto, hieronder, staat een beroepssergeant die me mee liep, toen hebben we een in een café met een soldaat van het Franse Vreemdelingenlegioen zitten praten, dat was een Duitser.
 Ja verschil moet er zijn, niet dan ?  
   
 
Toen we daar arriveerde zagen we pas hoe mooi dit is:
 
Standbeeld van Ferdinand de Lesseps                      Doorkijk patrijspoort maar Supertanker in Suezkanaal
 Daar kwamen Arabische parlevinkers aan boord met koopwaar en zag ik voor het eerst pornofoto’s, bv. een vrouw met een melkfles in haar vagina, en hoorde ik de kreet:
Kijken kijken, niet kopen, toen gingen we door naar Rotterdam.
 
Hebben we op de Middellandse zee windkracht 10 meegemaakt, nou geloof me dan gaat
het schip echt tekeer, wanneer hij voor in een golf “dook” kwam hij soms met zijn kont
los dan schudde het hele schip en “lag” hij gelijk stil, dit noemde ze dan “paaltje pikken”
er was een afscheidsdiner voor de officieren, de commandant hief zijn borrel en zei tot op thuis, en gelijktijdig pikte het schip een paaltje de hele inhoud van het borreltje schoot eruit, lachen dus, we (de overige manschappen) hebben zelf ook een afscheidsdiner gehad:

toen heb ik wel moeten werken, ongeveer 80% van de opvarende was zeeziek.
 26-11-1962 Ontscheept om 9.45 uur, met heel de familie, mijn eigen en van Jopie, bij mijn  schoonouders in de wagen  en om 14.00 uur thuis. Een geweldige ontvangst door de familie, daarna bij mijn schoonouders thuis, op het Hinthamereinde 2 dagen gefeest.
                                                                    
 Bovenstaand schild gekregen van de Eindhovense bevolking. 
 
Later een receptie gehad van de gemeente op het stadhuis, aangezien de meeste officieren van het bataljon Infanterie Chassé in de gemeente op zuid woonde waren er diverse ook daar, toen ze me zagen kwamen ze naar mij toe (?!?) en vroegen hoe het was, ik zei voor de grap, ik denk dat ik bijteken, toen zeiden ze, nu dan gaan wij uit het leger, geintje,
 
ze zeiden er zijn jongens die nooit meer vergeten en jij bent er een van.
Toen kregen we van het gemeentebestuur een zilveren sigarettenkoker, of je rookte of niet,
 
moet je nu mee komen. Elk jaar houd het verbindingspeloton een ruïne, steeds bij iemand anders, in het begin gingen wij er niet naar toe, maar de laatste tijd wel, intussen (2011) zijn er enkele overleden.

Nieuw-Guinea-Herinneringskruis “met de Gesp -1962-”

Ik vond dat ik me in 2013 wel kon aanmelden als veteraan 71 jaar, zelf ondervond ik mijn diensttijd als een een soort vakantie, in Nederland,
Curaçao en Nederlands Nieuw-Guinea.

Na verder onderzoek aangaande het Nieuw-Guinea Herinneringskruis kreeg ik deze thuisgestuurd met Gesp, dit is op het lint van het kruis een verguld strookje met de tekst >1962<, en op de Baton een vergulde ster deze kreeg je als je aan een militairen actie tegen de "kwaadwilligen" had deelgenomen, 
 (Ik heb ook nog eenmaal wacht moeten draaien bij de opslag van vliegtuigbrandstof van de Luchtmacht, op een gegeven hadden we, midden in de nacht, alarm, en toen was alarm ook echt alarm, vanwege dat we in een “oorlogssituatie” zaten, ik liep naar een hoek met een andere jongen bij me en zag een persoon aan de andere kant van de omheining, in een witte blouse’ (?!?) riep ik, halt wie daar? Ik ontgrendelde mijn karabijn, ik kreeg geen antwoord, ik doorlade mijn karabijn ik riep nogmaals halt wie daar zette mijn veiligheidspal om, en op dat moment kwam Kapitein Krijgsman en die riep tegen die persoon, toen hij wist dat het een Papoea politieofficier was, dat hij geluk had, dat ik zo koelbloedig was, een ander had hem allang in paniek neergeschoten, 
door mijn koelbloedig optreden heb ik de dood van een onschuldige persoon en een conflict tussen de Nederlandse overheid en de Papoea's voorkomen)
 
 
 
<a class=" link" href="http://www.j-ger-van-den-hurk.nl/data/documents/Vete
Velden gemarkeerd met * zijn vereist.